[Fic KNB] Broken Arrow #Chapter22

posted on 15 Mar 2014 21:28 by praewasri in Fiction directory Fiction, Cartoon

Fanfic : Kuroko no basket

Title : Broken Arrow

Auther : Pamaipraewa

Pairing : Aokise / Kagakise , Aokuro / Kagakuro

 

 

Note : ตอนหน้าจบแล้วค่า...เรื่องจะเป็นยังไงน้าาาา มีคนตายอ่ะเปล่า//โดนมิเนะเตะ

 

ทนำ   Chapter1  Chapter2  Chapter3 

 

 Chapter4  Chapter5  Chapter6  Chapter7

 

Chapter8  Chapter9  Chapter10 

 

Chapter11   Chapter12  Chapter13

 

Chapter14  Chapter15  Chapter16

 

Chapter17  Chapter18  Chapter19

 

 

 

 

 

 

 

Chapter 22

 

 


            (เก็บของเสร็จรึยัง ไทเกอร์?)

            เสียงของคนเป็นพี่ชายดังลอดมาตามสาย คากามิถอนหายใจแล้วกวาดตามองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตน กับกระเป๋าสีชมพูแปร๋นอันเดิมของคิเสะ

            “อื้อ เรียบร้อยแล้วล่ะ”

            (เสียดายจัง) อีกฝ่ายบ่นพึมพำ (ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของร้านที่ฉันทำงานอยู่เขาไม่ยอมให้ลา ฉันกะจะกลับไปกับนายสักสองสามวัน)

            “เจ้านายนายนี่โหดจัง” คากามิบ่นบ้าง อะไรกัน...แค่ลาหยุดสองสามวันก็ยังไม่ได้ นี่มันกดขี่กันชัดๆ ทัตสึยะของเขานี่น่าสงสารจริงๆ

            (ไม่เชิงโหดหรอก เอาแต่ใจมากกว่า) คนเป็นพี่หัวเราะอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะถามขึ้นอีก (ว่าแต่นายจะออกจากบ้านหรือยัง สนามบินอยู่ไกลเหมือนกันนี่)

            “ก็กะจะออกอ่ะนะ แต่คิเสะออกไปข้างนอกอยู่น่ะ”

            (...) ปลายสายเงียบไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจยาว (เฮ้อ ไทเกอร์ ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะ แต่นายแน่ใจเหรอว่านายจะไปกับคิเสะจริงๆ)

            คากามิกระตุกยิ้ม “ทำไม? นายยังโกรธหมอนั่นอยู่หรือไง”

            (โกรธสิ) เสียงของฮิมุโระจริงจัง (ทำกับไทเกอร์ของฉันไว้ขนาดนั้น ถ้าไม่มากราบขอโทษ ให้ตายฉันก็ไม่ยอมยกโทษให้)

            คนผมแดงหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น ฮิมุโระ ทัตสึยะดูเผินๆเหมือนจะเป็นคนอ่อนโยนและใจดี แต่เอาเข้าจริงอีกฝ่ายมุทะลุจนเขายังกลัว และถ้าพูดคำไหนก็คำนั้น ดูเหมือนถ้าคิเสะไม่มากราบขอโทษจริงๆก็คงจะโดนโกรธไปอีกนานเลยทีเดียว

            (คุยกับใครเหรอมุโระจิน)

            เสียงง่วงๆดังขึ้นจากปลายสาย คากามิเลิกคิ้ว เหมือนว่าพี่ชายเขาจะไม่ได้อยู่คนเดียวแหะ อ้อ สงสัยต้องอยู่กับเจ้านายแหงมๆ

            (น้องน่ะ) ได้ยินเสียงพี่ชายตัวเองตอบ

            (มุโระจินมีน้องด้วยเหรอ? แล้วไอ้ ‘ไทเกอร์ของฉัน’ นั่นมันอะไร?)

            คำพูดจากอีกคนทำให้คากามิขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเขารู้สึกเหมือนคำพูดมันแปลกๆ เจ้านายจะหวงลูกน้องขนาดนี้เลยเหรอ? แถมเสียงง่วงๆแต่จริงจังของคนพูดดังขนาดนี้แปลว่าอีกฝ่ายต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้โทรศัพท์แหงมๆ ตอนนี้เขาพูดอะไรไปก็คงได้ยิน...

            ไอ้เขาก็เป็นคนชอบแกล้งซะด้วย...เพราะงั้น...

            “อยู่กับใครเหรอ พี่ชาย...” คากามิพึมพำสองคำหลังเสียงเบา และเน้นเสียงหนักขึ้นทันทีในคำต่อมา “ที่รัก”

            (...)

            ปลายสายเงียบไปทันที ได้ยินเสียงหายใจฟืดฟาดอย่างไม่พอใจ คากามิเอามืออุดโทรศัพท์ไว้แล้วหันหน้าไปอีกทางหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน พอหยุดขำพร้อมกับปาดน้ำตาที่หางตา เขาก็ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงระรื่น

            “โทษทีทัตสึยะ ฉันแค่ล้อเล่น...!”

            (อ้ะ ปล่อยนะ!)

            หากแต่เสียงแปลกๆจากพี่ชายทำให้ขมวดคิ้ว “ทัตสึยะ?”

            (อ...อัตสึชิ เอาโทรศัพท์คืนมา เอามือออกไปจากเสื้อฉันด้วย!)

            “...”

            (อ้ะ ปล่อย...อัตสึชิ! ไทเกอร์ อ๊า ฟังอยู่นะ)

            “.........”

            (อ...อัตสึชิ อ...อย่า!)

            “.............................................”

            (ขอโทษนะ) เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงพี่ชายตัวเองแล้ว แต่เป็นเสียงของอีกคน ที่ตอนนี้เสียงง่วงๆกลายเป็นเสียงเข้มอย่างดุดัน

            (มุโระจินไม่ว่างคุย อย่าโทรมาอีกนะ)

            (อัตสึชิ! ม...ไม่ ไม่เอาตรงนี้)

            ติ๊ด!

            เสียงตัดสายดังขึ้น เปล่า คากามิไม่ได้เป็นคนตัดหรอก เพราะเขายังยืนเบิกตาเท่าไข่ห่าน ปากอ้าค้าง ตัวกระตุกหงึกๆ น้ำลายแทบจะฟูมปากตาย พร้อมกับเหงื่อที่ซึมขึ้นมาตามขมับ เสียงครางกระเส่าของพี่ชายยังติดอยู่ในหู...ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าทัตสึยะครางได้เซ็กซี่แบบนี้ เฮ้ย! ไม่ใช่ละ...

            คนผมแดงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก

            “ทัตสึยะนะทัตสึยะ ทำงานบ้าอะไรวะนั่น...”

            โตมาด้วยกันแท้ๆ ไม่เจอกันแป๊บเดียวโดนกดไปแล้วเรอะ!

 

 

 

 

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะเดินไปตามทางเดินที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะสีขาว ถึงแม้มันหยุดตกแล้วแต่ก็ยังละลายไม่หมดอยู่ดี สองมือเล็กซุกลงกับกระเป๋าเสื้อโค้ทด้วยความหนาว ปากบางพ่นลมออกมาเป็นไอแล้วมองมันอย่างเรียบนิ่ง

            ดวงตาสีฟ้าใสเหลือบมองกลับไปด้านหลัง อพาทเมนต์ของอาโอมิเนะปรากฏแก่สายตา

            หลังจากอีกฝ่ายออกไปได้สักพัก เขาก็คิดว่าเขาไม่ควรจะอยู่กวนไปมากกว่านี้ เพราะงั้นถึงได้เดินออกมา มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิด

            คุโรโกะลังเลเล็กน้อย เขาอยากจะโทรไปถามอาโอมิเนะว่าง้อคิเสะสำเร็จหรือไม่ แต่ถ้าโทรไปขัดจังหวะอีกเขาต้องรู้สึกผิดแน่ๆ คนตัวเล็กถอนหายใจ

            แต่แล้วดวงตาก็เหลือบไปเห็นรายชื่อของ ‘ใครอีกคน’

            ใครอีกคนที่เขาคิดถึงตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุย ไม่ใช่ว่าไม่อยากโทรหา เพียงแต่เขากลัววว่าอีกฝ่ายจะบอกตัดความสัมพันธ์ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาต้องขาดใจแน่ๆ

            คุโรโกะถอนหายใจ มองข้อความที่ได้รับในอาทิตย์ที่ผ่านมา

            ‘เฮ้ คุโรโกะ รับสายหน่อย เรามีเรื่องต้องคุยกัน’

            ‘นายจะมีมือถือไว้ทำไมถ้าไม่ใช้ฮะ!’

            ‘ฉันจะโทรไปนะ ถ้านายไม่รับล่ะก็...ฉันบุกไปหาถึงบ้านแน่!’

            คนผมฟ้ายิ้มขืน...ตอนนั้นผมไม่รับสาย แต่ผมก็นั่งรอคุณหน้าประตูตั้งสามชั่วโมง ทำไมคุณถึงไม่มาล่ะครับ...

            แต่ที่น่าช้ำใจที่สุด...ก็คือข้อความล่าสุดนี่ล่ะ

            ‘เฮ้อ ถ้านายยังไม่อยากคุยก็ไม่เป็นไร แต่ฉันยังรออยู่นะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่อย่าลืมโทรมาล่ะ

            ปล.ฉันว่าจะลองทำซาซิมิให้คิเสะล่ะ นายว่าหมอนั่นจะชอบมั้ย?’

            “ใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลยคากามิคุง”

            ...จะมาถามผมทำไมกัน?...

            คุโรโกะหยุดเดินชั่วคราว ดวงตาสีฟ้าใสมองรายชื่อในโทรศัพท์แล้วทำท่าจะกดโทรออก นิ้วเรียวสั่นเล็กๆด้วยความลังเล วันนี้ใครคนนั้นจะเดินทางไปอเมริกา ทัตสึยะซังบอกเขาว่าคงอยู่ประมาณปีสองปี ไม่กลับเร็วๆนี้แน่

            จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...

            อย่างน้อย...ก็แค่อยากจะได้ยินให้มันชัดๆ

            สุดท้ายเขาก็กดโทรออก แล้วยกมันขึ้นแนบหู

            เสียงรอสายดังขึ้นไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ พร้อมกับเสียงร้อนรน

            (คุโรโกะ?)

            “...” เขาเงียบ ความรู้สึกจุกอกมันทำให้เขาหายใจไม่ออก

            (เฮ้ คุโรโกะ)

            “คากามิคุง” สุดท้ายเขาก็เอ่ยชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา “สวัสดีครับ”

            (เสียงไม่ค่อยดีเลยนะ ไม่สบายหรือไง)

            เขาหัวเราะในลำคอ...ป่วยมาอาทิตย์หนึ่งแล้วไม่มีใครสนใจ ทีตอนนี้จะมาถามมันไม่ตลกไปหน่อยหรือไง “ครับ แต่ก็ดีขึ้นแล้ว”

            (คุโรโกะ...) อีกฝ่ายเรียกชื่อเขาด้วยเสียงอ่อนลง (นายโอเคหรือเปล่า)

            ลมหายใจของเขาสะดุด “โอเคอะไรครับ?”

            (หมายถึงว่า...เอ่อ ไอ้อาโอมิเนะอะไรนั่นมันดูแลนายดีหรือเปล่า กินยาครบแล้วใช่ไหม ทานข้าวตรงเวลาด้วยหรือเปล่า)

            คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนหน้ามืดขึ้นมาชั่วขณะจนต้องจับกำแพงข้างๆไว้เป็นที่ยึด “...ครับ”

            (ฉันเป็นห่วงนายนะ ถ้าเกิดหมอนั่นทำไม่ดีกับนาย นายมาหา....)

            ติ๊ด!

            คนตัวเล็กกดตัดสายทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น มืออ่อนแรงจนโทรศัพท์ตกไปอยู่ที่พื้น เขาเซไปพิงกับกำแพงแถวนั้น หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

            เขาอยากจะไถ่ถาม อยากจะคุยเรื่องระหว่างเรา อยากจะรู้ว่าคากามิเลือกใครกันแน่ แต่เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น...เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

            ทำไมถึงพูดออกมาได้ง่ายๆ? ไม่รักกันแล้วหรือไง? อยากให้อาโอมิเนะดูแลเขามากใช่ไหม?

            คุโรโกะหัวเราะเบาๆเย้ยหยันตัวเอง...ดูแลบ้าอะไร ป่านนี้คนผิวแทนคงไปง้อคิเสะอยู่นั่นแหละ

            คนผมฟ้ามองไปยังถนนฝั่งตรงข้าม ร้านขายของชำที่ติดป้ายว่า ‘ปิด’ หากแต่กระจกที่ใสของมันทำให้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองได้ชัดเจน ดวงตาสีฟ้าใสที่อ่อนแรง ใบหน้าที่ซีดจนแทบจะเป็นสีขาว เรือนผมสีฟ้าที่เป็นเอกลักษณ์

            คุโรโกะยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง

            ...ดูเอาไว้ดีๆนะคุโรโกะ เท็ตสึยะ...

            ...นั่นแหละ คือใบหน้าของคนที่ไม่มีใครต้องการ...

 

 

 

 

            ...เจ็บ...

            ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวทันทีที่รู้สึกตัวคือเจ็บ เปลือกตาของเขาเม้มแน่นเมื่อความเจ็บจี๊ดบริเวณศีรษะผุดขึ้นมา แขนซ้ายหนักอึ้งจนขยับไม่ได้ ขาซ้ายก็เช่นกัน...

            เขาตัดสินใจลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาว มองไปด้านหน้า...เขาเห็นแขนกับขาซ้ายของตัวเองเข้าเฝือกไว้อย่างน่าเศร้า

            และเมื่อเบนสายตาไปด้านข้าง...

            ร่างโปร่งของคนที่คุ้นเคยนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ของโรงพยาบาล ใบหน้าก้มลงจนเรือนผมสีทองปรกใบหน้า มีเสียงหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งจับมือขวาเขาไว้แน่น

            อาโอมิเนะอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ

            “คิเสะ”

            ทันทีที่ส่งเสียงเรียกไปอีกฝ่ายก็สะดุ้งตื่น และเมื่อเห็นเขากำลังมองก็เบิกตาโต

            “อ...อาโอมิเนจจิ! ตื่นแล้วเหรอ? เป็นไงบ้าง? เจ็บมากรึเปล่า”

            “...หิวน้ำน่ะ” เขาตอบไปสั้นๆ รู้สึกคอแห้งมากจนแสบ คิเสะรีบรินน้ำบนหัวเตียงให้แล้วจ่อที่ริมฝีปาก มืออีกข้างประคองใบหน้าเขา

            “ค่อยๆดื่มนะ”

            อาโอมิเนะดื่มน้ำนั้นโดยมีมือเรียวประคองอย่างเป็นห่วง เขารู้สึกอิ่มเอมใจ

            “หิวไหม”

            คิเสะถามเมื่อวางน้ำลงแล้ว อาโอมิเนะส่ายหน้า

            “ไม่ ว่าแต่...” คนผิวแทนถามอย่างลังเล “กี่โมงแล้ว”

            คนผมทองถอนหายใจ มองนาฬิกาข้อมือ “สามทุ่มสิบห้า นายหลับไปเกือบหกชั่วโมง”

            “สามทุ่มสิบห้า” อาโอมิเนะเอ่ยทวน ดวงตาเป็นประกาย “งั้นก็แปลว่า...”

            “ฉันพลาดเที่ยวบินแล้วล่ะ”

            คำพูดบ่นของคิเสะทำให้อาโอมิเนะยิ้มกว้าง ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่เขาคงได้โผไปกอดอีกฝ่ายแน่ๆ คนผิวแทนมองไปตามบาดแผลบนตัวแล้วถอนหายใจ

            “ไม่เสียแรงแหะที่ยอมเจ็บตัว”

            หากแต่คำพูดนั้นทำให้คิเสะถลึงตา แยกเขี้ยวใส่ “ไม่เสียแรงบ้าอะไร! นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน ตอนนายสลบไปแล้วเลือดท่วมตัว พอถึงมือหมอหมอก็บอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง แต่รอเท่าไหร่นายก็ไม่ฟื้นสักที! ฉันร้องไห้ไปตั้งสองรอบ” อาโอมิเนะถึงได้สังเกตคราบน้ำตาบนแก้มนวล “ฉันกลัว กลัวมากเลยว่าอาโอมิเนจจิจะทิ้งฉันไป ถ้านายไม่ตื่นฉันจะทำยังไง??”

            “คิเสะ” อาโอมิเนะใช้มือข้างขวาซึ่งไม่ต้องเข้าเฝือกโอบรอบคออีกฝ่ายแล้วกดให้มาซุกอก คิเสะสะอื้นเบาๆแล้วจับเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น “ฉันไม่ทิ้งนายไปไหนหรอก...นายนั่นแหละจะทิ้งฉัน”

            คิเสะละมือที่จับเสื้ออีกฝ่ายมาทุบอกแกร่งอย่างแรงและรัว “ไอ้บ้า! นายนั่นแหละทิ้งฉัน นายทิ้งฉันให้นั่งอยู่คนเดียวกับเค้กก้อนใหญ่...ถ้าไม่มีนายฉันก็ไม่อยากกิน” คนผมทองระบายออกมาเสียงดัง “ฉันเสียใจแทบตาย!...เกือบจะเสียตัวแล้วด้วย” ประโยคหลังพึมพำกับตัวเองเบาๆ ดีที่คนผิวแทนไม่ได้ยิน “นายมันงี่เง่าและปัญญาอ่อนที่สุด แล้วยังมาเจ็บตัวอีกนะ แขนหักขาหักแบบนี้ก็เล่นบาสไม่ได้แล้วด้วย นายคิดว่าฉันมีความสุขมากสินะ! เอาอนาคตนายมาทิ้งตรงนี้มันคุ้มไหม!?”

            “คิเสะ...ฉันเจ็บ” อาโอมิเนะโอดครวญเมื่ออีกฝ่ายทุบเขาไม่หยุด

            คนผมทองชะงักแล้วรีบผละออกมาทันที ปาดน้ำตาแล้วกระแอมไออย่างมีมาด

            “โทษที ลืมตัวไปหน่อย”

            อาโอมิเนะยิ้ม กระชากข้อมืออีกฝ่ายให้ล้มลงมาทับ คิเสะตาเหลือก กลัวว่าจะทับแผล แต่คนผิวแทนกลับล็อคตัวเขาให้นอนทับบนตัวข้างขวาและกดหัวให้ซุกกับอก

            “ฉันดีใจนะที่นายไม่ไปกับหมอนั่น...”

            “ให้ทำไงได้” คิเสะถอนหายใจ “มีคนงี่เง่าสลบเหมือดอยู่นี่”

            คนผิวแทนหัวเราะออกมา กดจูบลงบนหน้าผากขาวนวลนั่นด้วยความเอ็นดู มือกอดอีกฝ่ายไว้แน่น...เขาจะไม่ยอมให้คิเสะวิ่งหนีไปอีกแล้ว ไม่อีกแล้ว

            คิเสะหลับตากับสัมผัสอบอุ่น จนกระทั่งอีกฝ่ายถอนริมฝีปากไป

            “คิเสะ”

            ดวงตาสีอำพันเหลือบขึ้นมอง มือเรียวทาบลงบนแผ่นอกอีกฝ่ายแล้วไล้ไปมาเบาๆอย่างโหยหา ซุกใบหน้าแนบแน่นไม่ยอมผละจาก

            “อื้อ?”

            “ฉันรักนายนะ”

            คิเสะเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนน้ำตาคลอ “จู่ๆทำไมถึง...”

            “ฉันกลัวนายจะหนีไปอีก” อาโอมิเนะถอนหายใจ กอดอีกฝ่ายแน่นขึ้น “ฉันไม่อยากให้นายเข้าใจผิด ฉันห่วงเท็ตสึก็จริง แต่ฉันไม่ได้รักเท็ตสึแล้ว ฉันแค่กลัวว่า...ถ้าฉันบอกนายไปว่าฉันไปตามนัดไม่ได้เพราะต้องดูแลเท็ตสึ นายจะเข้าใจผิดว่าเราอยู่ด้วยกันหรือไม่ก็แอบนัดกันอีก...”

            “...” คนผมทองไม่ได้พูดอะไร ซุกหน้าลงกับร่างอีกฝ่ายเงียบๆ

            “ฉันรักนายนะ รักนายคนเดียว”

            “รู้อะไรไหมอาโอมิเนจจิ”

            สุดท้ายคิเสะก็เงยหน้าขึ้นมา คลี่ยิ้มออกมา...เป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดเท่าที่อาโอมิเนะเคยเห็น ดวงตาของอีกฝ่ายมีน้ำใสคลออยู่จางๆทำให้ดวงตาดูแวววาวน่าดึงดูด ริมฝีปากเป็นสีแดงระเรื่อ

            “ถ้านายพูดว่า ‘ฉันรักนาย’ ออกมาตั้งแต่แรก” คิเสะกดจูบลงบนแก้มเขา “ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็ให้อภัยทั้งนั้น ขอแค่อาโอมิเนจจิรักฉันก็พอ”

            “...คิเสะ” อาโอมิเนะรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่ลำคอ คิเสะรักเขามากจริงๆ รักจนเขารู้สึกผิด รู้สึกเหมือนตัวเองโง่เหลือเกินที่ทำให้อีกฝ่ายเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า...

            คิเสะ เรียวตะยังคงยิ้มมองคนตรงหน้า มองใบหน้าคมเข้มของคนที่เขาหลงใหลมาตลอด มองใบหน้าของผู้ชายคนแรก และคงเป็นคนสุดท้ายที่เขารัก

            อาโอมิเนะลูบเรือนผมสีทองอันเป็นเอกลักษณ์นั่น ลำคอยังคงตีบตันด้วยความซึ้งใจและความรู้สึกผิด เขาสาบานกับใจตัวเอง...สาบานโดยไม่มีเสียงว่า...เขาจะไม่มีวันทำให้คิเสะเสียใจอีก

            แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไร คนผมทองก็ทำให้เขาสะดุ้งโหยง

            คิเสะขยับตัวขึ้นจากการนอนเฉยๆมาเป็นคร่อมเขาโดยระวังไม่ให้โดนแขนกับขาซ้ายที่เจ็บ ดวงตาสีอำพันมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ หัวใจของอาโอมิเนะเต้นแรงกับใบหน้าแบบที่ไม่เคยเห็น คนผมทองไล้มือไปมาบนแผ่นอกของเขา นิ้วเรียวปลดกระดุมบนของเขาออกสองเม็ด ทำให้คนผิวแทนแทบหยุดหายใจ

            “คิเสะ”

            คนผมทองไม่ตอบ คลี่ยิ้มแล้วแตะริมฝีปากลงบนลำคอ ขบเม้มสร้างรอยความเป็นเจ้าของ ลากลงมาอย่างช้าๆที่ไหปลาร้า วนไปวนมาอย่างยั่วยวน

            “คิเสะ...อย่ายั่วฉัน” อาโอมิเนะกัดฟันแน่นอย่างสะกดอารมณ์ อยากจับคนตรงหน้ากดลงกับเตียงแล้วฟัดซะให้หมดฤทธิ์! ติดที่สังขารไม่เอื้ออำนวยเนี่ยสิ

            “หืม ทำไมล่ะ” คิเสะพูดเสียงหวาน แลบลิ้นเลียเบาๆที่บ่าแกร่ง อาโอมิเนะหลับตาแน่น มือข้างขวาที่ใช้การได้โอบรัดอีกฝ่ายแน่น ก่อนจะสอดเข้าไปในเสื้อตัวหนา ลูบไล้ผิวกายบางอย่างหลงใหล และคิเสะก็ยอมแต่โดยดี

            “อื้อ...” คนผมทองครางออกมาเมื่อนิ้วแกร่งบีบยอดอกอย่างแผ่วเบา อาโอมิเนะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ชะโงกหน้าไปซุกกับคอหอมกรุ่น คิเสะยอมก้มหัวลงมาให้อีกฝ่ายซุกไซ้เขาได้ถนัดขึ้น

            “คิเสะ...” อาโอมิเนะพึมพำ ดูดเม้มไปทั่วลำคอนั้นด้วยความรุนแรงเล็กๆ คิเสะบิดตัวไปมาด้วยความเสียวซ่าน มือของอีกฝ่ายลากลงจากแผ่นหลัง ลงไปที่บั้นท้ายขาวนวล

            “อ้ะ!” คนผมทองชะงักเมื่อถูกบีบก้อนเนื้อตรงสะโพกอย่างแรง “เจ็บนะ”

            “อยากยั่วดีนัก” คนผิวแทนกัดฟันอย่างหมั่นเขี้ยว มือหนาสอดเข้าไปในกางเกงอีกฝ่ายและขยำก้อนเนื้อนั้นด้วยความกระหาย นิ้วเรียวไล้ลงไปที่ร่องตรงกลาง ไปหยุดที่ช่องทางที่ไม่เคยได้ใช้มาก่อน ดวงตาสีน้ำเงินเป็นประกาย กดนิ้วลงไปช้าๆ

            และตอนนั้นเอง...คิเสะก็ดึงมืออีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว และพลิกตัวลงไปนั่งอยู่ข้างเตียงเหมือนเดิม

            “หา...” อาโอมิเนะชะงักกึก อารมณ์ค้าง “อะไรของนาย...”

            “นายเจ็บอยู่นะ” คิเสะขยิบตาอย่างกวนประสาท “หักโหมมากไม่ดีนะจ้ะ”

            “บ้าอะไร!” คนผิวแทนแทบจะเต้นเร่าๆ “กลับมาสะสางให้เสร็จเลยนะ นายทำฉันอารมณ์ค้าง แบบนี้ฉันก็ขาดใจตายพอดี”

            “ตายไปเลย” คิเสะแลบลิ้น “ฉันจะมีอะไรกับนายตอนนายหายสนิทแล้วเท่านั้น หมอบอกว่าประมาณสองเดือน...” คนผมทองลากเสียง อาโอมิเนะอ้าปากค้าง

            “สองเดือน!?”

            “ช่าย สองเดือน” คิเสะพยักหน้าหงึกงัก “รอไปก่อนนะอาโอมิเนจจิ ฮ่าๆๆ”

            คนผมทองหัวเราะอย่างสะใจแล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำเมื่ออีกฝ่ายแยกเขี้ยวแล้วคว้าแก้วน้ำบนหัวเตียงเหมือนจะปาใส่เขา ร่างเพรียวจับขอบอ่างล้างหน้าแล้วหัวเราะออกมา

            เสียงโวยวายด้านนอกทำให้คิเสะยิ้มไม่หุบ หัวใจพองโต

            อาโอมิเนจจิรักฉัน...

            เขาพูดออกมาชัดเจนว่า ‘รัก’

            คิเสะหัวเราะกับตัวเอง เขารู้ว่ามันฟังดูงี่เง่าเป็นบ้า ทั้งๆที่อีกฝ่ายทำให้เขาร้องไห้เสียใจขนาดนั้นแท้ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ยังซมซานกลับไปหาอยู่ดี เขารู้ว่าใครๆก็คงมองว่าเขาโง่ที่เจ็บแล้วไม่จำสักที แต่ในเมื่อรักไปแล้ว...จะให้ทำยังไง

            ครั้งนี้...หวังว่าเรื่องทุกอย่างคงจบได้สักที

            คนผมทองยิ้มบาง มองตัวเองในกระจกซึ่งมีสีหน้าสดใส

            ...หวังว่าคากามิจจิกับคุโรโกจจิจะลงเอยด้วยดีนะ...

            “คิเสะ!” เสียงอีกฝ่ายยังโวยวายไม่หยุด “ออกมาจากห้องน้ำนะ!”

            “ไม่” เขาตะโกนกลับ “ออกนายก็ปล้ำฉันอ่ะดิ ฮ่าๆๆ”

            “หนอย” ได้ยินเสียงคนผิวแทนพูดอย่างเหี้ยม “คอยดูนะ หายดีเมื่อไหร่ฉันจะเอาเช้าเอาเย็น เอาให้เดินไม่ได้ไม่ต้องออกจากห้องเลย”

            คนผมทองขนลุกวาบ รู้สึกร้อนๆหนาวๆ

            ล้อเล่น...สินะ?

 

 

 

 

            ย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน

            คากามิถอนหายใจในขณะก้มลงมองนาฬิกา อีกยี่สิบนาทีก็สองทุ่มแล้ว ดูเหมือนคิเสะคงจะคืนดีกับอาโอมิเนะแล้วล่ะมั้งถึงได้ไม่มา...

            คนผมแดงถอนหายใจ กระเป๋าสีชมพูแปร๋นนั่นเขาก็โหลดขึ้นเครื่องไปแล้วด้วย สงสัยต้องให้อีกฝ่ายไปติดต่อเอาเองอ่ะนะ ...มือหนาล้วงลงไปหยิบตั๋วเครื่องบินสองใบขึ้นมา คิเสะให้เขาเป็นคนเก็บไว้ และก็ดีแล้วล่ะ เพราะสุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่ได้ใช้

            ร่างสูงลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินขึ้นเครื่องอย่างตัดใจ

            วินาทีสุดท้ายเขาหันหลังกลับไปมองผู้คนที่เดินสวนกันไปมาอีกครั้ง

            และแล้วดวงตาสีเพลิงก็เบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างของใครบางคนที่เขาคุ้นเคย ร่างของใครบางคนที่ถ้าไม่สังเกตก็จะกลืนหายไปกับผู้คน...เพียงแต่เขากลับมองเห็นได้ชัดเจน

            และเหมือนอีกฝ่ายคงจะรู้ว่าเขามองเห็นแล้ว ดวงตาสีสวยนั้นถึงได้เบิกกว้าง พร้อมกับร่างเล็กๆที่หมุนตัวกลับไปแทบจะทันที

            คากามิพุ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็ว เร็วพอที่จะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ได้

            “คุโรโกะ!”

            ร่างเล็กหันมามองเขา ใบหน้าเรียบเฉย

            “น...นาย” เขาพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกมากมายอัดแน่นในอกเมื่อได้เห็นหน้าอีกฝ่าย เขาไม่ยอมปล่อยมือจากข้อมือเล็กแม้อีกฝ่ายจะพยายามดึงกลับ

            “นายเป็นไงบ้าง”

            สุดท้ายก็ถามออกไปแบบโง่ๆ คุโรโกะเบือนหน้าหนี

            “ก็อย่างที่คุณเห็น”

            คากามิขมวดคิ้ว ถ้าอย่างที่เขาเห็นล่ะก็...บอกได้เลยว่าอีกฝ่ายสภาพไม่ค่อยดี ใบหน้านั้นขาวซีดจนน่ากลัว แถมแขนที่จับนั้นก็ร้อนกว่าปกติ คนผมแดงเหลือบมองหน้าต่าง คงเพราะอาการเย็นแล้วอีกฝ่ายยังดันทุรังแอบมาส่งเขาถึงนี่

            “ทำไมถึงมาที่นี่ทั้งๆที่ไม่สบาย อากาศเย็นมากนะ”

            ทันทีที่เขาพูดออกไปก็อยากจะตบปากตัวเอง เพราะดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับสั่นระริก แรงขัดขืนที่ข้อมือก็หายไป

            “ผมก็ไม่รู้...ว่าทำไมตัวเองยังดันทุรังมาถึงนี่”

            “คุโรโกะ” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายที่ก้มหน้าหนี หยิบตั๋วสองใบในกระเป๋ากางเกงออกมา “คิเสะไม่มาแล้วล่ะ หมอนั่นคงคืนดีกับอาโอมิเนะไปแล้ว” เขาถอนหายใจ “เดิมทีอเล็กซ์ส่งมันมาให้ฉันกับนาย ถ้านายอยากจะ...”

            “ขอให้คุณโชคดีนะครับ”

            คนผมฟ้าสวนขึ้นมาก่อนเขาจะพูดจบ มือเล็กๆถือโอกาสดึงออกจากการจับกุมของเขาแล้วหมุนตัวเดินหนี คากามิเบิกตากว้างอย่างใจหาย กระชากแขนอีกฝ่ายกลับมาอีกครั้ง

            “เดี๋ยวคุโรโกะ!”

            ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างเมื่ออีกฝ่ายกระชากเขาเข้าไปแนบตัว ใบหน้าคมก้มลงมาพร้อมกับเรียวปากที่ทาบลงที่ริมฝีปากเขา ลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามาอย่างร้อนแรง คนผมฟ้าพยายามดันตัวคนตรงหน้าออกแต่ไม่เป็นผล คากามิใช้แขนสองข้างรัดร่างเขาไว้แน่นจนเจ็บ คุโรโกะน้ำตาซึมกับสัมผัสรุนแรง คนตรงหน้าจูบเขาอย่างจาบจ้วงจนทำให้ปวดหนึบที่ใจ

            ทันทีที่อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไป คุโรโกะก็เงยหน้าขึ้นอย่างรอฟังคำอธิบาย

            คากามิ ไทกะจึงอึกอักอย่างไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดอย่างไร

            เขาไม่ได้เป็นคนอ่อนโยนเหมือนคิเสะ ไม่ได้ใช้คำพูดสวยงามเหมือนคุโรโกะ เขาอาจจะดูเหมือนคนโผงผาง หากแต่ไม่สามารถเรียบเรียงถ้อยคำให้ออกมาจากใจจริงๆได้...

            ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่พยายามโทรและส่งข้อความไปหาคุโรโกะ เขาไม่รู้จะบอกยังไงถึงสิ่งที่ตัวเองคิด ยิ่งต้องพิมพ์ยิ่งแล้วใหญ่ สุดท้ายก็เลยได้แต่ส่งข้อความงี่เง่าไป

            ยิ่งข้อความล่าสุดที่พยายามต่อบทสนทนาให้ยาวขึ้นด้วยการพูดถึงคิเสะ ยิ่งดูแย่เข้าไปอีก ตอนคิเสะมาเห็นนี่แทบจะด่าเขาเลยทีเดียว

            และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดนิสัยนี้ของตัวเอง

            “ฉัน...เอ้อ” คากามิพูดตะกุกตะกัก ถ้อยคำมากมายตีกันอยู่ในหัว อยากจะบอกกับอีกฝ่าย...ว่าเป็นห่วงแค่ไหนยามเห็นใบหน้าขาวซีดกับดวงตาที่แห้งแล้งนั่น อยากจะบอกว่า...ให้ไปกับเขาตอนนี้จะต้องพูดยังไง

            พูดยังไงนายถึงจะเข้าใจ?

            ว่าฉันน่ะ...ฉันน่ะ...

            “ฉันคิดว่าตอนนี้ อาโอมิเนะก็ไปคืนดีกับคิเสะแล้ว เขาคงไม่ดูแลนายแล้วล่ะ เพราะงั้นไปอเมริกากับฉันเถอะ ฉันจะดูแลนายเอง”

            ไม่...

            ไม่ใช่แบบนี้นี่...

            แหมะ

            คนตัวสูงชะงักทุกคำพูดทันที

            แหมะ แหมะ

            คากามิยืนตัวแข็งค้างกับภาพตรงหน้า

            คุโรโกะที่ยืนตัวสั่น เขาเพิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายตัวเล็กมากก็วันนี้ ไหล่สองข้างงุ้มลงเหมือนไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าขาวซีดที่มองมาทางเขา และสิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากที่สุดคือ...

            น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าใสนั่น

            คนผมแดงกำมือแน่นทันที...เขาไม่เคยเห็นคุโรโกะร้องไห้มาก่อนเลย ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหนคนตรงหน้าก็ไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้ง ตอนนี้ใบหน้าเล็กๆนั่นดูเศร้าจนเขาพูดไม่ออก อีกฝ่ายไม่ได้สะอึกสะอื้นหากแต่น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

            “พอเถอะครับ”

            คุโรโกะเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก รู้สึกปวดหัวและปวดใจจนแทบยืนไม่อยู่ ดวงตาพร่าเลือนเพราะหยดน้ำตาและพิษไข้ การร้องไห้ครั้งแรกในรอบหลายปีทำให้รู้สึกแน่นหน้าอก ราวกับความรู้สึกที่ฉาบไว้ข้างในพากันล้นทะลักออกมา ปวดจนอยากจะทิ้งตัวลงแต่เขาก็ยังพยายามฉีกยิ้มบางๆออกมาให้อีกฝ่าย เขาเข้าใจแล้ว...ว่าทำไมคิเสะคุงถึงชอบฝืนยิ้ม

            เพราะมันช่วยปกปิดสีหน้าที่อ่อนแอไว้ได้...

            “คุณไม่ต้อง...มาสงสารผมหรอก”

           

            ร่างสูงของคนผมแดงทรุดตัวลงนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดแรง ดวงตาสีเพลิงยังจับจ้องค้างอยู่ที่แผ่นหลังบางซึ่งเดินหายเข้าไปในฝูงชนราวกับไม่เคยอยู่มาก่อน

            ...เขาไปแล้ว...

            ...คุโรโกะไปแล้ว และฉันเองที่ไม่ยอมรั้งเขาไว้...

            ทั้งๆที่ตอนแรกฉันเลือกที่จะจากไป เลือกที่จะไปอเมริกาเองแท้ๆ แต่พอได้เจออีกฝ่าย ได้เห็นใบหน้าที่อ่อนแอนั่น ได้เห็นอีกฝ่ายเดินจากไป...

            มันเจ็บเจียนตายเลยทีเดียว

            ถ้าตอนนี้คิเสะคือคนที่เขาอยากให้ยิ้มมากที่สุด

            คุโรโกะ...ก็คือคนที่เขาไม่อยากให้ร้องไห้มากที่สุด

            คากามิยิ้มบาง ยิ้มอย่างไม่ได้มีความสุข จู่ๆริมฝีปากก็ฉีกยิ้มออกมา และตอนนั้นเองพนักงานสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเขา พร้อมกับหยิบตั๋วในมือเขาไปดู

            “คุณคะ เครื่องกำลังจะออกแล้วค่ะ”

            เขาหันไปมองอีกฝ่าย หรี่ตาเมื่อภาพตรงหน้าพร่าเบลอ

            ...ทำไมกัน?...

            “คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ งั้นเดี๋ยวดิฉันพยุงขึ้นเครื่องนะคะ” หล่อนโค้งอย่างขออนุญาตก่อนจะพยุงเขาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นให้ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในทางขึ้นเครื่องบิน

            แล้วหล่อนก็ทำหน้านึกได้ ก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อแล้วส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา

            “นี่ค่ะ”

            เขาเหลือบมอง ถามเสียงแหบพร่า “อะไร”

            “ผ้าเช็ดหน้าค่ะ” เธอยิ้ม มองเขาอย่างเห็นใจ

            “น้ำตาคุณไหลไม่หยุดเลย”

 

 

 

 

 

ความสงสารของคุณกำลังฆ่าผมทั้งเป็น

By Kuroko Tetsuya


 

 

 

 

 

หายไปนานมากกกกกกก

แพรวปิดเทอมแล้วค่ะ แต่เป็นปิดเทอมที่ไม่ใช่ปิดเทอม=__=เรียนพิเศษทุกวันตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ตอนกลางคืนก็ต้องทำโจทย์ที่เรียนพิเศษด้วย ไม่ได้แตะคอมมาสามอาทิตย์แล้วค่ะ (ไอ้ที่เห็นไปเม้นๆฟิคคนอื่นไม่ใช่อะไรค่ะ...เล่นโทรศัพท์เวลาเรียน...) แพรวขึ้นม.6เตรียมเอ็นท์แล้ว และเพราะอยากเป็นหมอก็เลยเรียนเยอะT_T//สู้ต่อปายยยยยย

มาพูดถึงฟิคต่อ...ตอนนี้บาคากามิได้กลายเป็นตัวร้าย วะฮะฮ่าๆๆๆ จริงๆที่ตั้งใจจะสื่อก็คือ...ตอนแรกเหมือนคู่ฟ้าเหลืองจะมีปัญหามากที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่าลงเอยกันได้ง่ายกว่า แต่อีกคู่ที่ตอนแรกเหมือนไม่มีอะไร (มามีตอนหลังๆเนี่ย) กลายเป็นว่าไม่ลงเอยกันสักที ต้องรอดูตอนหน้าว่าจะจบยังไง มีพลิกล็อคมั้ย? //แอบสงสารคนอ่าน ทำร้ายกันจนวินาทีสุดท้ายเลยจริงๆ

อ่านจากหลายๆเม้น แพรวอยากทำหนังสือเก็บไว้เหมือนกัน แต่ก่อนที่เล่นเว็บเด็กดี เคยแต่งฟิคนารุโตะไว้ ยาวแบบนี้เลย (ติดนิสัยจบไม่ลงค่ะ ฮาาาาา) เคยเปรยๆว่าอยากทำหนังสือเหมือนกัน แต่รู้สึกนั่นมันเมื่อสามสี่ปีที่แล้ว ยังไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย=__= (ฟิคที่แต่งตอนนั้นยังไม่วายเลย คุคิ)

อันที่จริงกลัวทำแล้วขายไม่ออกด้วยTT_TT เวลาก็น้อย ถ้าจะทำต้องรอปีหน้า เอ็นท์เสร็จค่อยว่ากัน (อยากลองไปนั่งขายในงานการ์ตูนบ้าง อะเคะๆๆ) จริงๆอยากทำแล้วมีตอนพิเศษสี่ตอน ฟ้าเหลืองตอนหนึ่ง ฟ้าดำตอนหนึ่ง ไฟเหลืองตอนหนึ่ง ไฟดำตอนหนึ่ง (แต่คงได้แค่ฝัน...)

พล่ามมาซะยาว =__= ขออีกนิด จะบอกว่าฉากม่วงน้ำแข็งในตอนนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเอ็นการ์ดของครก.ซีซันสองค่ะ คาดว่าหลายๆคนคงเห็นแล้ว



ภาพนี้นั่นเอง อร๊ายยยยย

คือแบบมันใช่อ่ะะะะะ ทำไมมันถึงได้กร๊าวววขนาดนี้ คือสายตามุคคุงมันแบบ ฟฟฟฟ

พร่ำเพ้อมาเยอะละ ตอบเม้นดีกว่า

ปล. ใครคาดหวังเอ็นซี โปรดอย่าหวังเลยค่ะ555 มากสุดได้เท่านี้ล่ะ ตอนหน้าไม่มีแว้ววว (ตอนหน้าจบแล้วอ่า...)


 

 

ตอบเม้น 


@Nun อาโฮ่ไม่เป็นไรค่า เหลือครก.นี่แหละ=_=รออ่านตอนหน้าค่ะ555


 

@-reed- อย่าบ่นอาโฮ่เลยค่ะ ปล่อยเขาอาโฮ่ต่อไป (?) ไม่รู้แบบนี้เรียกว่าเรื่องนี้มีความโชคร้ายมั้ย (ถ้ามีคนที่ได้รับก็คงเป็นครก.นี่แหละ ฟฟฟฟ) ส่วนฟิคเรื่องหน้า คีจังไม่ตัวร้ายแน่ค่ะ! ยังไงคีจังก็ต้องเป็นนางเอกกกก


 

@yoyo1122  จริงๆก็อยากจบแบดเอนด์ค่ะ แต่สงสัยคงโดนประณาม555 ดีใจที่เรื่องนี้ทำให้คนอ่านได้จิ้นแบบเตลิดเปิดเปิงนะคะ-.-


 

@kazahana เสียใจด้วยค่ะ...แต่อาโฮ่ยังไม่จากไปนะคะ555 ส่วนเรื่องพี่ไฟกับครก.ต้องรออ่านต่อตอนหน้าค่ะ อาคาชิซามะก็โผล่ตอนหน้าเช่นกานนนน


 

@minyah คีจังตัดอาโฮ่ไม่ขาดค่ะ แล้วนิสัยหมาน้อยนั่นก็แก้ไม่หายด้วย=..= ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องหน้ารับรองอาโฮ่อ่วมแน่!


 

@penelpe  เม้นเยอะๆอ่านสนุกดีค่ะ แพรวชอบ=..= ตอนนี้น้องครก.น่ารักน่าสงสารสุดติ่งงงงแล้วค่ะ ตอนหน้าอาคาชิซามะโผล่มาแน่นอน รออ่านนะค้า


 

@fukaze คิเสะเป็นมาโซค่ะ และนี่เหนือสิ่งอื่นใดคือเสียใจแค่ไหนก็รักอาโฮ่ หนีไปหนีมาแต่ก็ไม่ได้ตัดใจจริงจังสักที สุดท้ายก็กลับไปหาค่ะ =_= ตอนนี้เหลือแค่คู่พี่ไฟกับครก. (แต่ไม่ต้องห่วง ฟ้าเหลืองตอนหน้าก็ยังโผล่มาค่า)


 

@Fc knb อาโฮ่ลงทุนเรียกเรทติ้งคืนค่ะ (ได้ผลมั้ยเนี่ย...) คู่ครก.ก็ยังต้องลุ้นต่อไป555


 

@aqua-rainmie  ใช่ค่ะ ดูอนิเมะแล้วหลงรักอาโฮ่...ทำไมมันหล่อฟะะะะะ 


 

@siwonoppa1013  ไม่ต้องตกใจค่ะ อาโฮ่ไม่เป็นไรแล้ว...เหลือแต่น้องครก....


 

@raindelalune ใช่ค่ะ=W+ เพราะว่าคีจังเป็นหมาน้อยก็เลยรอให้เจ้าของตัดสินใจ พอเขาเลือกตัวเองก็วิ่งกลับไปหา (โดนแม่ยกรุมเตะ //ได้ข่าวว่าหล่อนก็เป็น) ส่วนครก.ไม่รับสายเพราะอะไรตอนนี้น่าจะรู้ เหมือนกับคากามิเองก็ไม่ได้แคร์ตัวเองเลย (จริงๆแคร์นะ...แต่เพระาเป็นบาคากามิก็เลยงี่เง่า) จะจบยังไงต้องรอต่อไปค่า


 

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ รักรีดเดอร์ที่สุดดดดด

edit @ 15 Mar 2014 22:30:24 by PamaiPraewa

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://www.jsvradio.com/%E3%83%AA%E3%83%A2%E3%83%AF-rimowa-c-120.html">RIMOWA ȥѩ`</a>

#30 By http://www.manualmuseum.com/%E3%83%AD%E3%82%B9%E3%82%B3-rothco-c-13.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-07-24 01:41

<a href="http://www.dy-sz.com/ݩ``-`ɥ`-c-126.html">ݩ`` `ɥ`</a>

#29 By http://www.biomass2009.com/ĥ-tsumori-chisato--c-41_42_47.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-07-06 14:50

<a href="http://www.tukofchicago.com/ե饬-2ۤLؔ-c-48.html">ե饬 2ۤLؔ</a>

#28 By http://www.travelnewsguide.com/ (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-29 22:03

<a href="http://www.toppropertieswenatchee.com/%E3%83%AB-%E3%83%97%E3%83%AA%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%82%B8%E3%83%A5-c-74_75.html">󥷥 1899</a>

#27 By http://www.toppropertieswenatchee.com/%E3%82%AF%E3%83%AD%E3%82%A8-chloe-c-49.html (216.244.80.58|216.244.80.58) on 2014-06-29 00:07

<a href="http://www.havzaanadolu.com/%E3%82%B5%E3%82%B6%E3%83%93%E3%83%BC-sazaby-c-41.html">ө` Хå</a>

#26 By http://www.shopping-airily.com/%E3%82%AF%E3%83%A9%E3%83%A9%E3%83%B3%E3%82%B9-c-215.html (216.244.77.226|216.244.77.226) on 2014-06-29 00:03

<a href="http://www.escrowarchive.net/%E3%83%8F%E3%82%A4%E3%83%A9%E3%83%B3%E3%83%892000-c-97.html">ϥ2000</a>

#25 By http://www.copperheadcreekkennels.com/ (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-26 20:19

<a href="http://www.sepalpharma.com/%E3%83%A9%E3%82%B2%E3%83%83%E3%82%B8%E3%83%AC%E3%83%BC%E3%83%99%E3%83%AB-luggage-label-c-254_264.html">參Х 饲å`٥ ˥`饤ʩ` NEW LINER</a>

#24 By http://www.sepalpharma.com/%E3%82%BF%E3%83%95-tough-c-342.html (216.244.80.58|216.244.80.58) on 2014-06-15 03:02

<a href="http://www.pilnarnavarra.com/">ɥ</a>

#23 By http://www.stefanracz.com/%E9%9B%91%E8%B2%A8-%E3%82%B4%E3%83%9F%E7%AE%B1-c-23_84.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-06 08:25

<a href="http://www.tercerizar.net/%E3%83%88%E3%83%83%E3%83%97%E3%82%B9-%E3%82%AD%E3%83%A3%E3%83%9F%E3%82%BD%E3%83%BC%E3%83%AB-c-32_47.html">ߥ`</a>

#22 By http://www.bestfloridacondo.com/%E7%BE%8E%E9%A1%94%E5%99%A8-c-11.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-01 10:11

<a href="http://www.scumgumbo.com/%E3%82%AF%E3%83%AD%E3%83%A0%E3%83%8F%E3%83%BC%E3%83%84-chrome-hearts-c-1.html">ϩ` `</a>

#21 By http://www.taishingintl.com/%E3%82%B8%E3%83%BC%E3%83%B3%E3%82%BA-%E3%82%B9%E3%82%BF%E3%82%B8%E3%82%AA%E3%83%80%E3%83%AB%E3%83%81%E3%82%B6%E3%83%B3-c-37_47.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-05-30 21:22

<a href="http://www.worth-repeating.com/%E3%82%B8%E3%83%9F%E3%83%BC%E3%83%81%E3%83%A5%E3%82%A6-jimmy-choo-c-90.html">ߩ`奦 󥺥Хå</a>

#20 By http://www.xcellens.com/%E3%83%AD%E3%82%B4%E3%82%B9-c-22.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-05-17 23:08

<a href="http://www.netky.net/%E3%83%96%E3%83%AA%E3%83%BC%E3%83%95%E3%82%A3%E3%83%B3%E3%82%B0-briefing-c-97.html">֥`ե ޶`</a>

#19 By http://www.harleylawyer.com/%E3%83%80%E3%82%B3%E3%82%BF-dakota-c-39.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-05-11 22:53

นึกภาพออกเลยเสียงหัวเราะของคากามิตอนคุยโทรศัพย์เราเองยังเผลอหัวเราะไปด้วยเลยเพิ่งจะเห็นคากามิหัวชอบใจแบบนี้เป็นครั้งแรก กะจะแกล้งเขาดันเจอแจ็คพ็อต+555555

เรียบร้อยไปแล้วสองคู่(ที่พูดนะมันผิดหลักภาษาอยู่นะ)

พี่ไฟน้ำตาไหลนะเศร้าตอนท้าย

#18 By misaki (125.24.9.73|125.24.9.73) on 2014-04-30 06:13

เคลียร์ไปคู่ เหลืออีกคู่สินะ...open-mounthed smile
อ่านฉากที่พี่ไฟคุยโทรศัพท์นั่น ม่วงน้ำแข็งออกมาทำเอาหายเครียดได้ดีจริงๆconfused smile confused smile
(แต่ก็กลับมาเครียดกับคู่ไฟดำต่อsad smile )
ตอนหน้ากัปตันโผล่ *-*? ชอบกัปตันโผล่ในฟิคมากอ้ะ มันแบบว่าโผล่มาทีไรต้องมีอะไรให้เกี๊ยวก๊าว(?)ทุกที//ในความรู้สึกส่วนตัว   
ปล. รออ่านฟ้าเหลืองหวานๆๆๆๆๆ ค่า

#17 By sunny (171.7.186.24|171.7.186.24) on 2014-04-07 00:23

เขินพี่มุโระ -////- ฮืออ ชอบม่วงน้ำแข็งจัง
ฟ้าเหลืองในที่สุดก็หวานได้ซักที แอร้ยยยย >///< อาโฮ่หื่นมาก!! คีจังไปยั่วไว้แบบนี้ระวังนะะ อาโฮ่หายเมื่อไหร่ล่ะก็..
.
คู่ไฟดำยังคงดราม่าต่อไป ฮืออออ T^T
โอ๊ยย ตอนหน้าจบแล้วสินะคะ อ่านมารวดเดียวโต้รุ่ง ตาเหี่ยวเลยค่ะ 555555+ (มาม่าอืดเต็มท้องเลย ;^;)

#16 By _tale on 2014-04-06 06:05

ไม่รู้จะพูดยังไงกันคางามิดี ในสายตาหลายคนอาจจะมองว่าคางามิเป็นพระเอก เวลาคีจังเสียใจก็คอยปลอบไม่ก็ช่วยเหลือตลอด แต่ในสายตาเรา คากามิแม่มใจร้ายกันคุโรโกะมากกก อะไรๆก็คีจังตลอดดด ตอนที่นายจะปล้ำคีจังแล้วเสนอตัวว่าจะดูแลคีจัง นายลืมไปแล้วหรอว่าคุโรโกะคือคนที่เป็นแฟนนายคือคนที่นายต้องดูแล นายจะทำให้คุโรโกะเจ็บไปถึงหนายยย แล้วตอนนี้นายยังมาพูดอะไรที่แบบ.. คล้ายๆว่านายสงสารคุโรโกะเลยจะดูแล แบบนั้นมันยิ่งทำให้น้องเจ็บเข้าไปใหญ่ แค่พูดว่ารักน้องแล้วขอโทษน้องแะก็ขอให้น้องกลับมา เราก็เชื่อว่าน้องจะกลับมาค่ะ อยากโดดถีบคากามิโว้ยยยย

เย้!! คู่ฟ้าเหลืองคืนดีกันแล้ว อาโฮ่ นายก็อย่าทำให้คีจังเสียใจอีกล่ะ ไม่งั้นนายโดนแม่ยกรุมตื้บแน่ เรารับประกัน5555

ปล.จบแดงดำก็ได้นะ เราชอบบบบบบ ปล่อยให้คากามิอยู่คนเดียวแม่ม
ปล.2 ไรท์มาอัพเร็วๆนะ เป็นกำลังใจให้เสมอออ

#15 By Macarona (49.48.50.35|49.48.50.35) on 2014-04-04 11:07

ไม่รู้จะพูดยังไงกันคางามิดี ในสายตาหลายคนอาจจะมองว่าคางามิเป็นพระเอก เวลาคีจังเสียใจก็คอยปลอบไม่ก็ช่วยเหลือตลอด แต่ในสายตาเรา คากามิแม่มใจร้ายกันคุโรโกะมากกก อะไรๆก็คีจังตลอดดด ตอนที่นายจะปล้ำคีจังแล้วเสนอตัวว่าจะดูแลคีจัง นายลืมไปแล้วหรอว่าคุโรโกะคือคนที่เป็นแฟนนายคือคนที่นายต้องดูแล นายจะทำให้คุโรโกะเจ็บไปถึงหนายยย แล้วตอนนี้นายยังมาพูดอะไรที่แบบ.. คล้ายๆว่านายสงสารคุโรโกะเลยจะดูแล แบบนั้นมันยิ่งทำให้น้องเจ็บเข้าไปใหญ่ แค่พูดว่ารักน้องแล้วขอโทษน้องแะก็ขอให้น้องกลับมา เราก็เชื่อว่าน้องจะกลับมาค่ะ อยากโดดถีบคากามิโว้ยยยย

เย้!! คู่ฟ้าเหลืองคืนดีกันแล้ว อาโฮ่ นายก็อย่าทำให้คีจังเสียใจอีกล่ะ ไม่งั้นนายโดนแม่ยกรุมตื้บแน่ เรารับประกัน5555

ปล.จบแดงดำก็ได้นะ เราชอบบบบบบ ปล่อยให้คากามิอยู่คนเดียวแม่ม
ปล.2 ไรท์มาอัพเร็วๆนะ เป็นกำลังใจให้เสมอออ

#14 By Macarona (49.48.50.35|49.48.50.35) on 2014-04-04 11:05

ไรเตอร์ อัพเร็วๆนะ เก๊าอยากอ่าน เดาไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไงต่อ ปวดใจแทนหนูครก.

#13 By Mlikshake (223.204.106.125|223.204.106.125) on 2014-03-31 21:47

เข้ามารอร้อรอ~~~

เล่น NB ทีไรต้องเปิดมาดูว่าอัพต่อรึยังเลยค่ะ ><!!
อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง (ฮา)
ก็แบบว่าเข้าใจนะคะว่าเรียนหนักมาก เพราะเราเองก็เคยผ่านมาก่อน ตอนนี้ว่างแล้ว หลังจากไปรับประกาศนียบัตรจบมา sad smile (รอประกาศผลมหาลัยอย่างเดียว) 
เราไม่ได้เร่งน้า~ แค่มันค้างเท่านั้นเอง cry
เลยเข้ามาดูทู้กกกกวันเลยล่ะ (ฮา)
ยังไงก็จะรอตอนต่อไปน้าาา
ปล. เม้นครั้งแรกแต่ละเม้นมันย้าวยาว ตอนแรกเราก็กะจะไม่ให้มันยาวอะไรแบบนั้น แต่มันเพลิน ยาวไปก็บอกนะ จะได้ลดๆเม้นบ้าง sad smile sad smile

#12 By Mziis.Paris on 2014-03-30 13:49

บากะงามิ๊!!!!!!! บังอาจทำร้ายครกคุงเหรอย๊าาาาา   //กรีดร้องทั้งน้ำตา
ง่า ในเรื่องตั้งแต่ต้นจนปัจจุบันรู้สึกว่าครกคุงน่าสงสารสุดแล้วอ่ะ แบบคิดว่าไม่มีใครต้องการนี่มัน....น่าเศร้าเกินไปแล้ว! 
//หลบฉากไปร้องต่อ โฮฮฮ!!! 

#11 By ChiHaRu on 2014-03-22 18:15

เพิ่งอ่านรวดตั้งแต่ตอนแรกขอเมนต์รวบทีเดียวเลยนะคะ
สงสารหนูครกอ่ะทำไมคางามิทำแบบนี้TT. นายอย่าพูดกำกวมสิ//วิ่งไปกระชากคอเสื้อ ส่วนฟ้าเหลืองตอนนี้น่ารักมากค่ะ อาโฮ่หื่น555555 ที่คาดไม่ถึงคือม่วงน้ำแข็ง ณ ช็อตนั้นเราลงไปดิ้นแล้วค่ะ น่ารักกกกกก ง่า อีกตอนนึงก็จะจบแล้วอ่ะ แอบเสียดายค่ะฟิคสนุกๆจะจบแล้ว

#10 By KAMPe' on 2014-03-17 19:54

ม่วงน้ำแข็งโผล่มานิดเดียวแต่ชวนฟินมากก มุคคุงหึงได้น่ารักมากก ~ // พี่เลยโดนจัดหนักซะเลยน้องเอ๋ย (?) 55555 cry
คิเสะกับอาโฮ่ดีกันแล้ววว  ''คิเสะ.......อย่ายั่วฉัน''  นึกสภาพหลังอาโฮ่หายดี คิเสะจะมีสภาพเป็นยังไงม่ายออกเลย  sad smile sad smile
คู่น้องดำ  บากะงามิทำไมพูดออกไปอย่างงั้น น้องเค้าเลยเข้าใจผิดเลยง่ะ  คู่อื่นเค้าแฮปปี้แล้วนะ  สงสัยต้องเตรียมบทพูดก่อนไปง้อน้องเค้าล่ะ big smile

#9 By mew (125.26.14.51|125.26.14.51) on 2014-03-17 00:25

พี่ค้าาาาาาาาาาา เรื่องนี้จบขอม่วงน้ำแข็งนะคะ >w< #ผิด
คีจังแฮปปี้แย้ว....แต่สมองเรามันไม่จิ้นแฮปปี้ให้เราเลยง่า ....แล้วก็...จบดราม่าไม่มีใครประจานหรอกค่ะ คุคุคุ

#8 By Karatsu Onagami on 2014-03-16 22:32

คีจัง...ยอมอาโฮ่ง่ายไปแล้ว TTwTT หมอนี่เลยได้ใจตลอดสิ แต่เคารพการตัดสินใจของคีจังเพราะงั้น มีรอบหน้าอีกแกไม่ตายดีแน่
ส่วนพี่ไฟ คือพี่ไฟคะ ตอนแรกก็พระเอกดีหรอกค่ะ แต่วิธีง้อของคุณพี่มันชวนเข้าใจผิดจริงๆ แต่ไม่ว่ากันเพราะพี่ไฟเองก็คงเข้าใจว่าครกคุงรักอาโฮ่เลยไม่กล้าพูดอะไรมาก=v="
//นอกเรื่องแปบนึงค่ะ เห็นหน้าพี่ม่วงแล้วหมั่นไส้เบาๆangry smile ตะกี้หยอดกาชาปอง พี่ม่วงโผล่หัวมา4ลูกจากการหยอดไป10ลูก กัดผ้าเช็ดหน้าค่ะ หมั่นไส้ ตีๆๆๆมุราซากิบารัจจิ ดีที่มีน้องคนนึงยอมแลกพี่ม่วงเลยเหลือแต่สามลูก

#7 By Kazahana[ Eternal ] on 2014-03-16 18:42

// เอ ขึ้น ม.6 ปีนี้หรอคะ?
สู้ๆน้าา เราจบ ม.6 ปีนี้แล้ว โล่งมาก sad smile  แต่ยังแอบเครียดเล็กน้อยเรื่องหาที่เรียนต่อนี่แหละ เราอยากเรียนสถาปัตย์ ตอนนี้กำลังรอประกาศคะแนนอยู่ cry
อยากเป็นหมอ ก็สู้ๆน้า ขอให้ได้หมอนะจ๊ะ   
แฮ่ เข้าเรื่องฟิคดีกว่าเนอะ 555.
 โอยยยินดีกับคู่ฟ้าเหลืองด้วยนะเออ ไม่มีอะไรจะพูดมากมายสำหรับคู่นี้อ่า sad smile ก็แบบ.. ยังไงคู่นี้ก็แฮบปี้เอนดิ้งอยู่แล้วอ่าน้า
ส่วนคู่ม่วงน้ำแข็งมาให้ฟินนิดเดียวแล้วก็จากไปนี่มัน... มันค้างน้าาาา ><!!! ฮิมุโระคุงนี่น่ารักน่ากดจริงๆ (แต่อันที่จริงก็อวยน้ำแข็งดำ หาอ่านยากถึงยากมากเลยทีเดียว แต่ก็แบบนี้ล่ะ อวยคู่ที่เค้าไม่ค่อยจะอวยเท่าไหร่
กลับมาพูดถึงคู่หลักสำหรับเรา เพราะครกคุงเคะ หุหุ 
มีอะไรจะบอกคางามิคุงด้วยนะ
บากะงามิ!! นายมนี่มันโง่จริงๆ ก็รู้อยู่หรอกนะว่าเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง ไม่รู้จะสื่อออกไปยังไง
แต่พูดแบบนั้นมันทำร้ายจิตใจของครกคุงนะรู้มั้ย นายนี่มันเป็นอาโฮ่คนที่สองรึยังไงกัน ฮะ!!?
อะไรคือการที่นายส่งข้อความหาครกคุงแล้วพูดถึงเรื่องคิเสะแบบนั้น แบบนี้ครกคุงก็คิดว่านายเลือกคิเสะสิ ถึงแม้ว่าคิเสะกับอาโอ่จะคืนดีกันแล้วก็เถอะ
นายน่าจะคิดถึงจิตใจของครกคุงบ้างนะ นายรู้มั้ยว่าครกคุงน่ะ อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดตั้งแต่ที่เทย์โควแล้ว ที่ไม่มีคนสนับสนุนเรื่องคบกับอาโฮ่
ทั้งๆที่นายบอกว่าจะอยู่ข้างๆครกคุงในตอนที่หิมะตกแท้ๆ แต่นี่นายกลับ... โอยย ไม่รู้จะพูดยังไงดีแล้ว
นายนี่มัน บากะจริง!! 
อยากเห็นครกคุงมีความสุข ยิ้มออกมาจากใจ ไม่ใช่ฝืนยิ้มแบบนั้น   แล้วที่สนามบินนั่นอะไร คำพูดนั่นมันอะไรของนายยยย กับอีแค่พูดออกไปตามที่ใจคิดมันจะยากอะไรมากมาย? แค่นายพูดตรงกับใจนาย ครกคุงเองก็รับรู้แล้ว แต่นี่อะไร พูดทำร้ายจิตใจแบบนั้น พูดเหมือนพยายามผลักไสครกคุงไปให้อาโฮ่นั่นมัน... นายยังรักครกคุงอยู่แน่หรอ ?
ไม่รู้จะพูดยังไงกับนายแล้วนะคางามิคุง
อาคาชิซาม้าาาา โผล่มาตอนหน้าแล้วสินะ หุหุหุ อยากรู้จังว่าโผล่มาทำอะไรยังไงกับครกคุง?
เอ หรือว่าจะเปลี่ยนเมนคู่เป็นแดงดำ กรี๊ดดด!!
เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ 555 ก็มันคู่ไฟดำนี่
รออาคาชิซามะโผล่มาอยู่นะเออ
ตอนหน้าก็จบแล้วสินะคะ ถึงจะไม่ค่อยอยากเร่งเท่าไหร่ แต่ตอนจบเองก็อยากอ่านไวๆเหมือนกัน sad smile  
ตอนพิเศษนี่แอบเปลี่ยนเป็นคู่แดงดำได้มั้ยหนอออ~~~? หุหุ 
ปล. เรื่องเรียนเองก็สู้ๆน้า แต่อย่าหักโหมเกินไปนะจ๊ะ เดียวสลบคากองหนังสือ sad smile
ปล2. เป็นกำลังใจให้เสมอจ้า
ปล3.  แล้วก็ มาต่อเร็วๆนะ ไม่ได้เร่ง แต่จะติดตามตลอดจ้า ถ้ามีรวมเล่มนี่จะมาอุดหนุนนนน ><~
ปล4. ขอให้คู่ไฟดำดร่ามาอีกเล็กน้อยก่อนค่อยคืนดีโดยมีอาคาชิซามะมาเป็นตัวขัดขวาง เอ้ย กามเทพละกันนะจ๊ะ  
จะรอตอนสุดท้ายจ๊ะ ^^

#6 By Mziis.Paris on 2014-03-16 17:42

เรื่องนี้ทั้งเรื่องสงสารน้องครกที่สุดแล้วจริงๆ เจ็บซ้ำซาก เราเป็นน้องเราก็น้อยใจ เสียใจค่ะ หนอยแน่ คากามิดันเห็นคิเสะสำคัญกว่าไปซะทุกเรื่อง
บากะกามิ แกจะงี่เง่าไปถึงไหนหาาาาาาาาา!! คู่ฟ้าเหลืองเขาแฮปปี้กันไปแล้วนะ ง้อน้องเร็วเข้าาา!!!!
//รอตอนต่อไปอยากใจจดใจจ่อนะคะ อยากเห็นน้องครกมีความสุข อยากเห็นไฟดำง้อกันแบบหวานๆ แงงงงง  

#5 By Mirazel (49.230.104.120|100.67.240.212, 49.230.104.120) on 2014-03-16 16:28

*จุดธูป*
ได้โปรดอย่าสลับคู่อีกเลย
เดี๋ยวหัวใจจิวาย
ฟินกับฟ้าเหลืองมาก
ขอให้ไฟดำคืนดีกันเร็วๆนะ

#4 By unboy on 2014-03-16 16:04

ง่าาาาา ~ ซึ้งอ่าา ดราม่าได้อีกอ่าาา
อ่านตอนนี้แล้วร้องไห้หนักสุดเลยยย

#3 By Fc knb (124.122.215.74|124.122.215.74) on 2014-03-16 15:34

คือแบบมาอ่านตอนนี้รีบเลื่อนลงมาหาตอนของฟ้าเหลืองทันที ตอนแรกกลัวว่า ฟ้าเหลืองจะจบแบบ ไม่ได้รักกัน เเต่.....กลัวหวานหยดย้อยขนาดเน้ อรั้ยย><
ฟินนน 10000000000 ตลบ -//////-
โธ่แอบสงสารอาโฮ่นะ อยากจะกดคิเสะ เเต่สังขารไม่อำนวย รอไปก่อนนะอาโฮ่ //แอบสะใจเล็กน้อย(?)
สนุกมากกค่าไม่อยากให้จบเลยยย แต่งตอนพิเศษได้มั้ยยง่า ฮืออออ TvT

#2 By KaMtsw...~ on 2014-03-16 15:29

พี่ฮิมุโระะะะะะะ ม่วงน้ำแข็งร้ายกาจมากค่ะ โผล่มานิดเดียวแต่ทำฟินไปไกล~ พี่ฮิมุโระคงจะแบบ ไทเกอร์นะ ไทเกอร์ ล้อเล่นซะอัตสึชิ'จัดหนัก'เลย 55555
ฟ้าเหลืองนี่แบบ อยากพูดคำเดียวกับมิเนะมากค่ะ  “คิเสะ...อย่ายั่วฉัน” คีจังอย่ายั่วคนอ่านสิลูก //กัดผ้าเช็ดหน้า   คีจัง ถึงจะโดนมิเนะทำร้ายแต่ถ้าได้ฟังคำว่ารักก็ยอมทุกอย่างเลยทีเดียว เอ็มมากเลย ไม่เอ็มทำไม่ได้นะเนี่ย
ไฟดำ ตอนนี้อยากจะเอาสคริปต์ไปให้บากะงามิพูดตามบท แกไปขอครก.คืนดีแบบนั้น น้องครก.ก็ยิ่งเข้าใจผิดสิ บากะ! สงสารครก.คุง คิดว่าแบบไม่มีใครรักเลยสักคน ยังเหลือบากะงามิอีกคนนะ แต่แค่รายนั้นพูดไม่ค่อยเก่ง //เปิดเพลง 'พูดไม่ค่อยเก่ง'ประกอบ
ตอนหน้าจะจบแล้วเหรอ แอบอยากให้ดราม่ายืดต่อไป 55555

#1 By rainmie on 2014-03-16 13:05